نوشته هایی برای خودم

باید بیرون بیایم از لاک درونم.....باید حواسم باشد بیشتر به لبخندم...به کتابهای نخوانده شده...به راههای نرفته ...به زندگی که دست در جیب و سوت زنان بدنبال راه خودش می رود...به چروکهای نشسته در گوشه ی چشمم و عمیق تر شدن خط لبخندم... به رویاهای مانده در پشت دریا ... هزاران زنی که تکثیری شده است در من... زن آرام مانده در پشت اشکهایم ... باید حواسم باشد به طاقتم...باید تاب بیاورم...باید تاب بیاورم...

- بلاگفا تعطیل شده

نوشته هایی برای خودم...

قلبم مچاله است و من فکر میکنم که حق طبیعی آن است که مچاله باشد در این روزهای پاییزی. اندوه شیرین درون ام رمیده و مدام دور وبرم می پلکد تو گویی که می خواد مرا از نو کشف کند بسان کودک یکساله ای که همه چیز را مهندسی وار کشف می کند. من فکر میکنم که روزهای چرکی و ابری تهران نباید کار کرد . روز کار نیست ، باید در جایی ، اتاقی، کنجی لمیده باشی و از پنجره به پرنده های آواره ی شهر نگریست. روزهای ابری باید در کنار کاکتوسهای سر به قامت کشیده ی کنج آشپزخانه ات باشی و به رنگهای پاییزی نگاه کرد. می گوید هی فلانی اندوهگین مباش. میگویم مگر می شود وقتی مادرباشی ، وقتی در نوشته هایی برای خودم...

آدمها در برخورد با شکستها چند مرحله را از سر میگذرانند ، اول بی تفاوتند بعد به دنبال مقصرند بعد پرخاشگرن و مرحله ی چهارم افسردگی است و در اخر جبر اجباری برای پذیرش....من تنها یک مرحله دارم و آن اینکه منتظرت هستم ... مثل حس دختر جنوبی روی عرشه ی کشتی، که آن طرف آبها چشم انتظار مرد دریاست ...

"بخش های پراکنده ی من"28 اردیبهشت نود و پنج خورشیدی

نوشته هایی برای خودم...

بوی کوچه های پاییزی میدادی زنی که زنی دوست داشتنت برمی گشت...

نوشته هایی برای خودم...